سرخط خبرها

به گزارش فریاد نهاوند آنلاین، مرحوم آیت الله حاج عزیزالله علیمرادیان نهاوندی (1286 تا 1361 شمسی = 1325 تا 1403 قمری) از روحانیون شاخص و برجسته ی معاصر نهاوند بوده است . ایشان در سال 1325 قمری در این شهر مذهبی و تاریخی پا به عرصه ی حیات گذاشت .

خدمات اسلامی و معنوی این شخصیت سرشناس ، و رفتار و سلوک کریمانه و محبت آمیزش با مردم شهر و روستاهای این شهرستان فراموش نشدنی است .

آیت الله علیمرادیان تا قبل از مهاجرت به قم

این چهره ی مردمی و برخاسته از بطن مردم از هفتاد و پنج سال عمر پربرکت خود ، تنها نوزده سال آن را (از هجده سالگی تا سی و هفت سالگی)، که به تحصیل در حوزه های علمیه ی قم سپری شد ، در نهاوند و درجمع همشهریان خود نبود . هرچند در این سالهای تحصیلی نیز کم و بیش با زادگاه و همشهریان در ارتباط بود و هرسال در ماههای محرم و صفر و در ایام تعطیلات حوزه ی علمیه ، در نهاوند حضور داشت .

بنابراین، آیت الله علیمرادیان در بخش آغازین وپایانی عمر شریفش ، یعنی به مدت پنجاه و شش سال ، همچنان با مردم زادگاه خویش زیست و همگان از پرتو علم و معنویت آن مرحوم روشنایی و بصیرت کسب کردند .

حاج شیخ محمد شریف رازی از نویسندگان معاصر ، در کتاب هفت جلدی خود به نام «گنجینه ی دانشمندان» مختصری از زندگی ایشان را در جلد هفتم نگاشته و در آنجا بیان نموده که مدت چهل سال با این بزرگوار رفاقت و دوستی داشته و براین اساس درباره ی ایشان مطلب نوشته است .

ایشان در سال 1311موفق  می شود به موازات تحصیل در حوزه ی علمیه گواهی سال ششم از دوره ی شش ساله ی متوسطه را نیز اخذ نماید .

« مرحوم حاج شیخ عزیز سطوح اولیه و وسطا و نهایی را از مرحوم آقای سید مهدی کشفی و مرحوم حاج میرزا محمد علی ادیب و مرحوم حاج شیخ حسن آقا فاضل و آیت الله شیخ محمد علی حائری قمی و آیت الله حاج سید احمد خوانساری و آقای گلپایگانی و مرحوم آیت الله حجت و آیت الله خوانساری متقن نمود .

مدت چهار سال هم از درس خارج مرحوم آیت الله حائری رضوان الله علیه استفاده نموده و هم پس از فوت معظمٌ له تا چندین سال حاضر درس خارج مرحومَین عَلَمین آیت الله حجت و آیت الله خوانساری و هم آیت الله صدر گردیده و از ایشان حظ وافر برده و پس از آن در سال 1364 هجری (1323 ش) مراجعت به وطن خود نموده و تاکنون به انجام وظایف و اقامه ی جماعت اشتغال دارد .

یکی از این استادان ، عالم ربانی آقا سید میرزا اسدالله کابلی معروف به نهاوندی بود که با دوفرزندش آقا هادی و آقا باقر در شهر نهاوند آموزش علوم دینی اشتغال داشتند. آقا سید میرزا اسدالله در سال ۱۳۳۱ قمری( ۱۲۹۰ شمسی) وفات نمود استاد دیگرش مرحوم آیت الله حاج شیخ احمد قدوسی نهاوندی معروف و آقای آخوند (۱۲۴۴ تا ۱۳۳۳ = شمسی ۱۲۸۲ تا ۱۳۷۴) قمری بود که بیست سال در نجف اشرف تحصیل نمود و سپس در نهاوند به تدریس و تبلیغ پرداخت .  از او کراماتی نیز نقل شده است آقای آخوند بهترین الگوی تقوا و مربی علاقمندان به دانش و حکمت الهی بود .

یکی دیگر از استادان وی آیت الله آقا احمد آل آقا نهاوندی بود و مرحوم علیمرادیان به خصوص بعد از بازگشت از قم ، چهار پنج سال از محضر ایشان بهره گرفت . آقا احمد آل آقا در سال ۱۳۲۶ شمسی دارفانی را بدان نمود و آیت الله العظمی بروجردی به احترام او حوزه علمیه قم را تعطیل اعلام کرد . این عالم ربانی در سال‌های آخر عمر خانه نشین شده بود در حالی که پیش از آن بسیار فعال بود از نوشته های معاصران مرحوم مرحوم آل آقا چنین دریافت می‌شود که وی عارفی بزرگ ، فقیهی دانشمند و شاعر این نکته سنج بوده و چهره برجسته ای از علم ،  معنویت و اخلاق به شمار می آمده است .

مهاجرت به قم

آیت الله علیمرادیان در هجده سالگی، که شهر نهاوند را برای ادامه ی تحصیل کافی نمی داند،  به تبعیت از حکم قرانی جهت تفقّه بیشتر در دین خود را برای مهاجرت به قم آماده می‌کند .

ایشان از نهاوند، با همه جاذبه هایش دل می کند و به سوی غم می شتابد. دل کندن از شهر آب و اجدادی، دور شدن از رفاه خانوادگی، انتخاب غربت و تن دادن به زندگی ساده طلبگی تصمیمی جدی بود، هرچند با تحمل سختی های  همراه بود .اما برای چنین جستجوگر مشتاقی ،  این مسیر پر از فراز و نشیب به هموار شد.

در روزگاری که مردم شهرها، به خصوص قشر های نسبتاً مرفه در فکر رسیدن به آرامش بیشتر و گذراندن زندگی معمولی بودند، ایشان به وضع موجود پشت پا زد و مهاجرت را برگزید تا بتواند علوم الهی را از علمای طراز اول کسب کند و عشقش را به فراگیری نکات قرآنی و عرفانی کمال بخشد.

 آیت الله علیمرادیان مصداق یک مهاجر فی سبیل الله بود و در واقع به دستور الهی و با پیروی از احکام خداوند به چنین هجرتی پرداخت و برای این مهم شهر مقدس قم را برمی‌گزید .

تشکیل خانواده در قم

 آیت الله علیمرادیان چند سال پس از گذراندن دوره طلبگی در قم با یکی از دختران با تقوا از خانواده قمی ازدواج کرد و در پایان تحصیلات و بازگشت به نهاوند تا پایان عمر با این همسر فداکار زندگی کرد .

فرزندان آیت الله علیمرادیان

حاصل این ازدواج سه پسر به نام‌های علی اصغر، محمد حسین و علی و پنج دختر است. دختران حاج آقا تماماً ازدواج کرده و خانه دار هستند و پسران حاج آقا به ترتیب عبارتند از:

1) آقای علی اصغر علیمرادیان (متولد ۱۳۰۷ نهاوند ). ایشان مدت کوتاهی مغازه داشت و سپس تا پایان حیات خود همواره در خدمت و ملازم پدر بود . او در سال ۱۳۷۶ شمسی به رحمت ایزدی پیوست و در جوار مرقد امامزاده محمد(ع) مدفون گردید .

2) مهندس محمد حسین علیمرادیان (متولد ۱۳۲۱نهاوند)تحصیلات ابتدایی ومتوسطه را در نهاوند به پایان رسانید و برای ادامه تحصیل به تهران و سپس به کشور آلمان عزیمت نمود و به اخذ مدرک مهندسی برق نائل گردید .

در سال ۱۳۵۲ شمسی به ایران بازگشت و چندین سال فعالیت علمی داشته و مجدداً در خارج از کشور اقامت گزید. ایشان همچنان با کشور و با زادگاهش نهاوند در ارتباط و درآمد و رفت است . ایشان بعد از پیروزی انقلاب نیز، خدمات ارزنده به همشهریان خود نموده است که مهم ترین آنها به اختصار بدین شرح است :

بیمارستان ۱۶۸ تختخوابی در نهاوند (این بیمارستان را به نام پدرش آیت الله علیمرادیان نام‌گذاری کرده است.)، احداث مجتمع فرهنگی - ورزشی مهندس علیمرادیان، بازسازی مسجد و حوزه علمیه سر خیابان، تکمیل مسجد محمدیه ، تاسیس موسسه فرهنگی علیمرادیان در تهران و شعبه آن در نهاوند از سال ۱۳۷۴ حمایت از ورزشکاران در رشته های مختلف و برگزاری اردوهای کشتی تیم ملی جمهوری اسلامی ایران در نهاوند وکمک به تربیت بدنی شهرستان و تربیت بدنی آموزشگاهها و ... .

3) آقای علی علیمرادیان متولد ۱۳۲۴ نهاوند ایشان مدتی در وزارت تعاون و امور روستاها اشتغال داشت و پس از بازنشستگی به عنوان نماینده مهندس علیمرادیان در دفتر تولیت بیمارستان آیت الله علیمرادیان انجام وظیفه می‌کند ضمن نظارت بر مجتمع فرهنگی ورزشی علیمرادیان را نیز در نهاوند به عهده دارد .

بازگشت به نهاوند

بالاخره زمان بازگشت به نهاوند فرا می رسد ایشان با این که شدیداً مشتاق بود تحصیلات عالی حوزوی را در قم ادامه دهد اما بنا بر تاکید و تکلیف پدر، در سال ۱۳۲۳ عازم زادگاه خود شد .

اوکه می توانست با داشتن درجه اجتهاد، برای کسب مقام و موقعیت بیشتر در حوزه ی علمیه ی قم اقامت دائم داشته باشد، مقدرشد به سوی مردم شهرستان نهاوند روی آورد و تا پایان عمر در کنار همشهریان خود صمیمانه و بی تکلف زندگی کند و در این شهرستان و منشأ اقدامات ارزشمند و گرانقدری می گردد .

ایشان در واقع مصداق بارزی از تحقق این آیه ی قرآنی است :

" فلولا نفر من کل فرقه منهم طائفه لیتفقهوا فی الدین و لینذروا قومهم اذا رجعوا الیهم لعلهم یحذرون (سوره ی توبه بخشی از آیه ی ۱۲۲ ، ترجمه عبدالمحمد آیتی)

" ... چرا از هر گروهی دسته ای به سفر نروند تا دانش دین خویش را بیاموزند و چون بازگشتند مردم خود را هشدار دهند؛ باشد که از زشتکاری حذر کنند ."

آیت الله علیمرادیان نیز برای حفظ دین و ارشاد جامعه‌ای که در آن زندگی می کرد ، مهاجرت علمی را وظیفه شرعی خود دانست و طی مدت ۱۹ سال اقامت خود در قم موفق شد اجتهاد و فقاهت را به عنوان مقدمه ی واجب فرا گیرد. مرحله بعد زندگی ایشان به ارشاد و انذار همشهریان اختصاص یافت. ایشان تا پایان عمر شریف خود این هدف را با عالی ترین انگیزه و بهترین روش، تحقق بخشید .

امید است سایر روحانیون مجتهد، فاضل و دانشمند نهاوندی، قم و شهرهای دیگر تحصیلات عالی حوزوی را پشت سرگذاشته اند و در تحقق آیه ی یاد شده و به تأسی از مرحوم آیت الله علیمرادیان، خود را عملی سازند و برای ترویج اسلام با روش ها و شیوه های امروزی دین خود را به مردم این شهرستان ادا نمایند و راضی نباشند به اینکه مساجد و حوزه‌های علمیه نهاوند از افاضه ی آنان محروم گردد و خود را به این قانع نکنند که بعضی طلاب جوان چند صباحی در هر مسجدی نماز جماعت ای برپا می کنند و منبری می روند و بدانند که نسل جوان و پر سوال امروز نهاوند نیازمند استادان و فقهای کارکشته و مجرب است .

این عالم ربانی از ۳۷ سالگی تا آخرین دقایق عمر خویش در این شهرستان به خدمت و مشکل گشایی مردم می پردازد. در شهری که در آن سالها تنها یک مدرسه (به نام دبستان بدر تاسیس ۱۳۱۶ شمسی )داشت و امکان تحصیلات حوزوی هم برای جوانان وجود نداشت و علاقمندان به کسب علم و دین ناگزیر می باید این شهر را ترک می‌کردند ،ایشان حوزه علمیه سر خیابان را در سال ۱۳۲۶ (ش) تاسیس کرد .

در سالنامه فیروزان که در سال ۱۳۳۶ شمسی توسط دبیرستان فیروزان نهاوند به مدیریت آقای علی زابلی (دکتر زابلی، وکیل و حقوق دان فعلی) به چاپ رسیده، در مقاله ای به قلم ایشان، ضمن اشاره به سابقه ی مدارس علوم قدیمه در نهاوند از مرحوم آیت الله علیمرادیان نیز به عنوان مؤسس مدرسه علمیه یاد شده است به این شرح :

« ... نهاوند از لحاظ فرهنگ کهن بسیار قوی و نسبت به خود مستغنی است آنچه که در سازمانهای مدارس علوم قدیمه و مدرسین آنها می‌توان ذکرت مدرسه است به نام « مدرسه ی میدان» در پایین قلعه ی تاریخی نهاوند، محلی که فعلاً ]در آنجا[ دبستانی به نام «دبستان بدر» برپاست.

این مدرسه در عصر خود از مدارس بالنسبه با اهمیت این حدود بوده و در شهرهای همجوار کمتر نظیر داشته است و غالباً از سایر جاها برای کسب معلومات، به این مدرسه می‌آمدند. از علمای این عصر باید نام«ملا محمد منجم» را در نظر داشت.

 مدرسه ی دیگر، مدرسه ای است در بازار حاج میرزا آقا، این مدرسه در زمان حکومت ]پهلوی اول[ تبدیل به یک ساختمان با سبک جدید شد ]دبستان سعدی [ . در این مدرسه مدرسین عالی‌رتبه ای مشغول بوده‌اند، از قبیل مرحوم آقای شیخ جعفر، مرحوم ملا کاظم ، مرحوم حاج شیخ رضا و مرحوم آقا هادی قدوسی .

علاوه بر مدرسین فوق ، علمایی از قبیل آیت الله مرحوم آخوند ملا محمد حسن ، مرحوم آخوند میرزا محمدتقی، مرحوم آقا محسن ، مرحوم آقا خوند ملامحمد ، مرحوم آخوند ملا اکبر ، مرحوم آقا میرزا آقا و مرحوم حاج شیخ علی اکبر نهاوندی که در مشهد اقامت داشتند و در همان شهر به رحمت ایزدی پیوستند. ایشان از اجله ی پیشوایان شیعیان بوده اند .

دیگر از علمای نهاوند در سال های پیش به رحمت ایزدی پیوسته اند شادروان آیت‌الله آقا، آیت‌الله ]ملا احمد[ قدوسی هستندکه از بزرگترین دانشمندان عصرخود بوده اند ، مرحوم آیت‌الله قدوسی دارای سه فرزند ذکور هستند ، که یکی از آنان به نام آقا علی قدوسی ]شهید قدوسی[ تأسی به پدر بزرگوار خود نموده و در این رشته گام بر می‌دارند و در حوزه علمیه قم مشغول تحصیل هستند و یکی از طلاب مورد توجه حضرت آیت‌الله بروجردی هستند .

 در حال حاضر یک مدرسه علوم قدیمه در نهاوند هست که در چند سال پیش به همت حاج آقای حاج شیخ عزیز الله علیمرادیان و حاج شیخ محمد ولی حیدری و گروهی از مردم خیر تأسیس شده و تدریس در این مدرسه به عهده ی آقای حاج شیخ عزیز الله است . در محضر درس ایشان عده‌ی قابل ملاحظه ای مشغول تحصیل می باشند. آقای شیخ عزیز الله علیمرادیان، نهاوندی الاصل بوده ، تحصیلات خود را در قم به پایان رسانیده و اکنون به سمت امام جماعت مدرس مدرسه ی فوق الذکر مشغولند ».

حجت الاسلام علی دوانی عالم و مورخ معاصر نیز در بخشی از مصاحبه ی خود اظهار داشته است :

« با احداث مدرسه و تأسیس حوزه ی علمیه در سال 1326، توسط مرحوم آیت الله علیمرادیان ، جنب و جوشی علمی و فقهی در مدرسه ایجاد شد . وجود این حوزه موجب شد تا اهل منبر بیشتری به نهاوند روی آورند و رفت و آمد آنها تأثیر مطلوبی در این شهر و روستاهایش داشت . ولی در دو سفر اخیر مسجد و مدرسه را محتاج بازسازی دیدم و در سخنرانی ام ضرورت مرمت آن را یادآور شدم .»

درباره ی پیشینه ی احداث مدرسه ی علمیه ی «سرخیابان» آقای سید شجاع الدین فتاحیان نقل کرده است : « مدرسه ی علمیه ی قبلی از مستحدثات مرحوم آیت الله آقا میرزا آقاحجت در راسته ی میرزا آقا بود ، که بعد از فوت ایشان آقای مینایی رئیس فرهنگ وقت (آموزش و پرورش) آن را تصاحب نمود و به مدرسه علوم جدید تبدیل کرد . لذا مدرسه ی علمیه ی سرخیابان بعد از این جریان احداث گردید و ضمناً بعد از پیروزی انقلاب اسلامی ، آیت الله علیمرادیان نامه ای به محضرحضرت امام خمینی (ره) مرقوم داشت و درخواست نمود که مدرسه ی یادشده (واقع در راسته ی میرزا آقا) از تملک آموزش و پرورش خارج شود و مجدد در اختیار حوزه ی علمیه قرار گیرد، که این کار عملی شد و عملیات ساختمانی آن شروع گردیده است .»  

احداث مدرسه علمیه سر خیابان

یکی از اقدامات آیت‌الله علیمرادیان احداث مدرسه و حوزه علمیه در نهاوند است . ایشان چند سال پس از بازگشت به نهاونددر صدد برآمد با کمک مردم و حمایت پدرش مرحوم حاج کریم علیمرادیان این خلأ را پرکند .

لذا به این مهم همت و تلاش و سرانجام در سال ۱۳۲۶ شمسی مطابق با سال ۱۳۶۶ قمری این بنا تأسیس و افتتاح گردید .

مدرسه علمیه از سال احداث تا سال ۱۳۷۵ شمسی که بخش مهمی از آن بازسازی شد ،به مدت ۵۳ سال محل انجام فرایض دینی و فعالیت‌های مذهبی و تربیت طلاب علوم دینی بود .

از آن جایی که شبستان مسجد جوابگوی حضور جمعیت را در سال‌های اخیر نداشت ،فرزند این عالم برجسته ،آقای مهندس محمد حسین علیمرادیان بنیانگذار بیمارستان آیت الله علیمرادیان و مجتمع عظیم فرهنگی _ ورزشی نهاوند،  بخش از این مجموعه را (مسجد) بازسازی می‌کند .

این بازسازی از اوایل سال (۱۳۷۹)شروع شد و مجموعاً ۷ ماه به طول انجامید و در روز عید غدیر خم (اسفند ۱۳۷۹) افتتاح گردید و قرار است بخش دیگر آن (مدرسه ی علمیه) نیز بازسازی شود. هم اکنون پس از اجرای طرح توسعه ،این مسجد رونق بیشتری گرفته است و از شبستان آن در مناسبت‌های مختلف استفاده می‌شود .

نقش تربیتی مدرسه سر خیابان

ثمرات و دستاوردهای این مدرسه علمیه از محدوده شهرستان نهاوند فراتر رفته است و همچنان جریان دارد . شخصیت‌های برجسته‌ای از این مدرسه حتی به مراحل اجتهاد رسیده اند و تالیفات و تحقیقات گرانقدر را به جامعه تقدیم نموده اند. این بزرگواران عمدتاً از شاگردان آیت الله علیمرادیان بوده اند و اغلب طلبگی را در محضر ایشان آغاز کرده‌اند .

فهرستی از آثار و بناهایی که به وسیله آیت الله علیمرادیان و با کمک و همیاری مردم شهر و روستاهای نهاوند تعمیر و تکمیل و یا احداث شدند به نقل از آقای علی علیمرادیان( فرزند ایشان) بدین شرح است .

الف) در شهر

 ساخت مسجد و مدرسه ی علمیه سر خیابان

ساخت مسجد محمدیه

بازسازی مسجد در سرداب

بازسازی فاطمیه

مرمت مسجد حاج خدارحم

مرمت مسجد جامع امام حسن

مرمت مسجد امامزاده محمد

بازسازی مسجد گلشن و

این روحانی عالیقدر که در زمان حیات پر برکت خود منشآ خدمات ارزشمندی برای مردم شهرستان نهاوند شده بود و از علمای برجسته ی غرب کشور محسوب می شد پس از عمری که در مسیر کسب و آموزش معارف دینی سپری نمود سرانجام در 7 اردیبهشت 1361 در سن 75 سالگی از زندان جسم به ملکوت اعلا پرکشید . اما همچنان نام نیک و پرآوازه ی آن عالم ربانی ، ورد زبان و اسباب افتخار مردم نهاوند است . روحش شاد .

گمان مبر که به پایان رسید کار مغان                             هزار باده ی ناخورده در رگ تاک است

نظرات (0)

امتیاز 0 از 5 از مجموع 0 رای
نظری برای این مطلب وجود ندارد

نظر خود را اضافه کنید.

  1. ارسال نظر توسط مهمان
امتیاز به مطلب:
0 کاراکتر
پیوست ها (0 / 3)
Share Your Location